آخرین اخبار سوریه - ترجمه فارسی به انگلیسی/English to Persian Translation

خبرگزاری فارس: اسرائیل برای تأثیرگذاری بر نتیجه ناآرامی‌های سوریه امکانات اندکی در دست دارد؛ به احتمال بسیار زیاد، رهبران و مقامات اسرائیل همچنان در مورد این ناآرامی‌ها و حتی واکنش سایر بازیگرها ساکت باقی خواهند ماند.

به گزارش فارس، «مؤسسه صلح آمریکا» در مقاله‌ای به قلم «ایهود ائران» به تحلیل دیدگاه و رویکردهای اسرائیل نسبت به ناآرامی ها در سوریه پرداخته است. در این مقاله، جنبه‌های مختلف این رویکردها و نتایج آن‌ها بر روابط اسرائیل با کشورهای مختلف بررسی می‌شود. اسرائیل در مجموع در مورد ناآرامی‌های کنونی و تغییر سیاسی احتمالی در سوریه سکوت اختیار کرده است؛ زیرا ناآرامی در این کشور برای اسرائیل از اهمیت کمی برخوردار است. اسرائیل اخیراً با پیشنهاد تشکیل کشور مستقل فلسطین، تنش‌ها با ترکیه و مصر، و ناآرامی‌های اجتماعی-اقتصادی درون خود درگیر بوده است.
 
* نگاه اسرائیل از بیرون نمایان‌گر نفوذ اندک این رژیم در سوریه
 
این که اسرائیل از بیرون به مسئله سوریه نگاه می‌کند همچنین نشان‌دهنده نفوذ کم اسرائیل در سوریه و نقاط کور تل‌آویو است. اسرائیل معتقد است می‌تواند برای نفوذ مستقیم در روابطش با کشورهای دیگر از جمله سوریه، به ویژه از واشنگتن، کمک بگیرد. اما این در مورد دمشق صادق نیست. هر چند بنا بر برخی تحلیل‌ها حضور کم اسرائیل نمایان‌گر طرفداری از رژیم «بشار اسد»، رئیس‌جمهور سوریه است؛ اما خواص سیاسی و امنیت داخلی اسرائیل بیشتر و بیشتر بر این عقیده‌اند که روزهای رژیم سوریه به شمارش افتاده است.
 
* اسرائیل به دنبال یافتن منافع خود در ناآرامی‌های سوریه
 
رویکرد آرام اسرائیل نسبت به سوریه این حقیقت را نشان می‌دهد که تمرکز تل‌آویو در اصل بر خواص سیاسی و نظامی سوریه و نه جامعه این کشور است. به همین دلیل، اسرائیل امروزه تلاش می‌کند تا ناآرامی‌ها در سوریه را تحلیل کند و دریابد که منافعش با سناریوهای آینده سیاسی سوریه چه رابطه‌ای دارد. اسرائیلی‌ها برای [مواجهه با] سوریه پس از «اسد» آماده نیستند. با این حال، ارزیابی‌ها در مورد سوریه هنوز در مراحل ابتدایی هستند؛ زیرا اسرائیل نیز، مانند سایر بازیگرها، به روشنی نمی‌داند آینده رویدادها در این کشور چگونه خواهد بود.
 
در چارچوب تحولات سوریه و با ارائه تعریفی کلی از دیدگاه‌های اسرائیل در مورد تهدیدات و فرصت‌های پیش رو مشخص می‌شود که سوریه 2 نوع تهدید را در سطح استراتژیک متوجه اسرائیل کرده است: منطقه‌ای و دو جانبه.
 
در طول 6 دهه تعاملات میان اسرائیل و سوریه، اهمیت این تهدیدها کم و زیاد شده است. حمله سال 1948 سوریه به اسرائیل و تنش‌های مداوم در مرزهای آتش‌بس بین این دو، و همچنین موضوع آب از اصلی‌ترین نگرانی‌های اسرائیل بوده است. حمله غافلگیرانه سوریه در سال 1973 و خطر وقوع جنگی سنتی بر سر منطقه «جولان» از مهم‌ترین نگرانی‌های امنیتی اسرائیل در دهه‌های 1970 و 1980 بود. در سطح دو جانبه نیز، سوریه نقش مهمی در دخالت‌های اسرائیل در لبنان داشت؛ به ویژه درگیری‌های شدید پس از حمله اسرائیل در سال 1982.
 
* منافع اسرائیل در سقوط دولت «بشار اسد»
 
با این حال، نگرانی‌های اسرائیل از دهه 1990 بیشتر به سمت نقش منطقه‌ای سوریه در «محور مقاومت» (ایران، «حزب‌الله» و تا حد کمتری «حماس») متمایل شده است. بخش اعظم این تنش‌ها در لبنان خود را نشان داده است؛ اما برداشت‌ها از این خطرات، بسیار گسترده‌تر است. برخی اسرائیلی‌ها پایان رژیم «اسد» را، در صورت وقوع، دستاوردی استراتژیک می‌دانند. سرتیپ بازنشسته اسرائیلی «آموس گیلبوا»، از متخصصین شناخته‌شده در مورد سوریه، اظهار کرد که «احتمال سقوط این محور [ضد اسرائیلی] بسیار زیاد است، نه به خاطر عقب‌نشینی اسرائیل از» جولان، بلکه به دلیل آن که «بشار اسد»... به زودی سقوط خواهد کرد. سایر تحلیل‌گران نیز به همین شکل می‌گویند که تمایل «حماس» به کوتاه آمدن و متحد شدن با «فتح» به خاطر آن است که می‌ترسد شورش در سوریه باعث ضعیف‌تر شدن «حماس» شود.
 
* تردید اسرائیل در مورد سیاست‌های بلند مدت نسبت به سوریه
 
در بحث ابعاد دو جانبه این ماجرا، اسرائیلی‌ها در مورد سیاست‌های بلندمدت دموکراتیک و شاخص نسبت به سوریه تردید دارند. به بیان «[شیمون] پرز» در سخنرانیش در اوایل امسال در «مؤسسه آمریکایی صلح»، بسیاری از ساکنان اسرائیل، به عنوان یک رژیم دموکراتیک، به دنبال گسترش دموکراتیک و نظامی آزادتر هستند. از طرف دیگر، اسرائیلی‌ها از این هراس دارند که اسلام‌گراها و بازیگرهای تندرو از هر فرصت سیاسی به وجود آمده استفاده و سیاست‌های افراطی را در مقابل اسرائیل اتخاذ کنند. سایرین نیز در مورد توانایی جوامع عربی در ایجاد دموکراسی واقعی تردید دارند.
 
* نگرانی‌های اسرائیل از ثبات دولت سوریه
 
ناآرامی‌ها در سوریه و همچنین [تشکیل] دولتی سوری، چه با حضور و چه بدون حضور «اسد»، همچنین باعث احیای دوباره ترس اسرائیل در مورد مرزهای «جولان» شده است. از زمان امضای موافقت‌نامه مبنی بر عدم توافق دو طرف [سوریه و اسرائیل] در سال 1974 با میانجی‌گری آمریکا این مرزها آرام بوده است. اما برخی نگران هستند که این وضعیت تغییر کند. این گونه درگیری‌ها می‌تواند به شکل تهدیدات کوچک-مقیاس مانند تجاوزات مرزی و تروریسم، و یا حتی بزرگ مقیاس مانند جنگی سنتی بروز کند. سرتیپ بازنشسته «اسرائیل زیو» در ماه سپتامبر نوشت که اگر اسد پشت خود را محکم ببیند، شاید از آخرین شانس خود استفاده و درگیری‌هایی را با اسرائیل آغاز کند تا بتواند دوباره کنترل اوضاع را به دست بگیرد. نقش این کشور در تشویق فلسطینیان به تجاوز به مرزهای اسرائیل در ماه‌های مه و ژوئن 2011 و همچنین نمایش عمومی یک شهروند سوری که در ماه سپتامبر در تلویزیون این کشور اعتراف کرد «جاسوسی اسرائیلی» است، شواهدی هستند که چنین تحلیل‌هایی را به دنبال دارند.
 
- تأثیرات احتمالی بر سیاست‌های اسرائیل

نتیجه دلخواه اسرائیل این است که رژیمی با ثبات در سوریه تشکیل شود که خود را از «محور مقاومت» جدا کند، خطری دو جانبه محسوب نشود و مناطق مرزی را کنترل نماید. اما در شرایط کنونی، اسرائیل هیچ راه مشخصی را برای رسیدن به این هدف پیش پای خود نمی‌بیند. در عین حال، اسرائیل بر خلاف اقدام به حمله به رآکتور سوریه در سال 2007 و یا ترور «عماد مغنیه»، این بار ممکن نیست اقدام نظامی مهمی، چه آشکار و چه مخفیانه، برای تغییر نتیجه ناآرامی‌ها [در سوریه] انجام دهد. این نشان دهنده هم تردید اسرائیل در تأثیرگذاری بر نتایج تحولات سیاسی در کشورهای عربی (مثلاً دنبال کردن تلاش‌های شکست‌خورده‌اش در لبنان در دهه 1980) و هم درک محدود اسرائیل از نیروهای داخلی در سوریه است. مهم‌تر از همه، بیانگر وجود دیدگاهی در اسرائیل است مبنی بر این که تل‌آویو برای تأثیرگذاری بر نتیجه [تحولات کشورهای عربی] امکانات اندکی در دست دارد. به احتمال بسیار زیاد، رهبران و مقامات اسرائیل همچنان در مورد این ناآرامی‌ها و حتی واکنش سایر بازیگرها ساکت باقی خواهند ماند. به بیان یکی از متخصصین شناخته‌شده اسرائیلی، «هر چه کمتر بگوییم، بهتر است.»
 
* اسرائیل معتقد است که بازدارندگی موجب توقف سوریه می‌شود
 
اسرائیل، در عمل، برخی از مرزهای فیزیکی خود را با منطقه «جولان» تقویت نمود؛ از جمله استفاده دوباره از مین علیه فلسطینی‌ها در ماه‌های مه و ژوئن 2011 می‌شد. اصلاحات کوچک دیگری نیز انجام داد؛ اما به جز تحولی گسترده در برداشت [اسرائیل] از خطرهای موجود، رویکرد اسرائیل در مورد «جولان» احتمالاً به همان روال سال‌های پیش باقی خواهد ماند. در حقیقت، علی‌رغم درگیری‌های نگران‌کننده در بهار 2011، دیدگاه موجود در اسرائیل این است که ساختار اساسی بازدارندگی کماکان سوریه را متوقف می‌کند و رژیم این کشور نیز، حتی در بدترین شرایط، ممکن نیست اسرائیل را با خطری جدی مواجه کند.
 
* مشورت اسرائیل با آمریکا در صورت نیاز به خروج از توافقنامه سال 1974
 
اگر موقعیت بدتر شود و اسرائیل احساس کند که باید از توافقنامه سال 1974 خارج شود و یا شرایط «نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد» (UNDOF) را تغییر دهد، می‌توان گفت قطعاً این کار را با مشورت نزدیک واشنگتن انجام خواهد داد. موارد دیگر مانند این، شامل «نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد مستقر در لبنان» (UNIFIL) و اعزام بین‌المللی به شهر «الخلیل» است که هر دو در طول زمان دچار تغییر شده‌اند. با این همه، اعتماد اسرائیل به این چنین تدبیرهایی، در خوش‌بینانه‌ترین حالت، بدون تغییر باقی می‌ماند.
 
* تأثیر نتایج تحولات سوریه بر معاهده صلح فلسطین و اسرائیل
 
رویدادهای سوریه ممکن است در درون اسرائیل نیز حمایت را از معامله «زمین در مقابل صلح» کاهش دهد. اگر یک رژیم جدید در سوریه بخواهد قاطعانه در جهت تغییر موضع استراتژیک این کشور گام بردارد، ممکن است اسرائیلی‌ها احساس کنند که نیازی به پرداخت هزینه عقب‌نشینی کامل ندارند. اگر رژیم کنونی مدتی دیگر بر سر کار بماند، سرکوب بی‌رحمانه و تاکتیک‌های انحرافی آشکار آن ممکن است تیر آخر بر پیکره حمایت اسرائیل از معاهده صلح باشد. اگر شرایط سناریوی سومی روی دهد و نتیجه‌ای نامشخص و بی‌ثبات به دست آید، احتمال کمی وجود دارد که معاهده صلح پا بر جا بماند.
 
* کاهش حامیان صلح «جولان» در درون اسرائیل
 
نه تنها حامیان سنتی صلح «جولان» اکنون در حال تجدید نظر در این زمینه هستند؛ بلکه مخالفان این صلح نیز موقعیت را برای گفتن «من که گفته بودم» از دست نداده‌اند. «موشه آرنز»، وزیر سابق دفاع و امور خارجه، از محافظه‌کاران قدیمی و مخالف راهکارهای «زمین در مقابل صلح»، از بیداری کشورهای عربی و ناآرامی‌ها در سوریه برای حمله به افرادی استفاده کرده است که قبلاً مایل به تبادل «جولان» با معاهده صلح بودند. «آرنز» در ماه آگوست در «هاآرتص» نوشت: «شاید الماس دائمی باشد؛ اما قرارداد با دیکتاتورها دائمی نیست. امروز ما باید خود را خوش‌اقبال بدانیم که... قراردادی امضا نشد. آن چه در منطقه» سینا رخ می‌دهد ممکن بود در «بلندی‌های جولان» نیز اتفاق بیفتد.
 
* تأثیرات احتمالی در منطقه: اسرائیل، ترکیه، لبنان و اردن
 
رویدادهای سوریه ممکن است سیاست‌های اسرائیل در مورد سایر بازیگرهای منطقه‌ای را نیز تحت تأثیر قرار دهد. جنگ سال 2006 میان اسرائیل و «حزب‌الله» تقابل میان دو طرف را برطرف نکرد و هر دو خود را برای درگیری‌های بعدی آماده می‌کنند. به گفته یکی از مقامات ارشد ارتش اسرائیل، احتمال وقوع دوباره درگیری در سه سال آینده «بسیار بالا» است. ورود جنگ داخلی سوریه به لبنان ممکن است روابط اسرائیل با «حزب‌الله» را در چند جهت تغییر دهد: اگر «حزب‌الله» احساس کند از درون تهدید می‌شود، ممکن است تنش‌ها با اسرائیل را افزایش دهد تا حمایت داخلی را به سوی خود جلب کند، یا تغییری در رویکردهای «حزب‌الله»، ممکن است رئیس آن، «[سید] حسن نصرالله» را در معرض ترور اسرائیل قرار دهد. اما قوی‌ترین احتمال این است که اسرائیل خود را وارد ماجرا نکند. در واقع تجربه خود اسرائیل نشان می‌دهد که نزاع‌های درون لبنان، دست کم در ابتدا، توجه «حزب‌الله» را از این رژیم منحرف خواهد کرد.
 
* امید برخی اسرائیلی‌ها به استفاده از ناآرامی‌ها در سوریه برای برقراری رابطه با ترکیه
 
برخی اسرائیلی‌ها معتقدند که حداقل یک فرصت منطقه‌ای ممکن است در نتیجه شورش‌ها در سوریه به وجود آید: گفتگوهای جدید با ترکیه. این رابطه مهم که سال‌ها ستون موقعیت استراتژیک اسرائیل در منطقه بود، اخیراً تا حد دشمنی آشکار افول کرده است. با این حال منافع هر دو طرف در تشکیل دولتی با ثبات و مسئولیت‌پذیر در سوریه است. اسرائیلی‌هایی هستند که همچنان امیدوارند ناآرامی‌های کنونی در سوریه به بر طرف شدن شکاف میان اسرائیل و ترکیه کمک کند؛ با این حال به نظر می‌رسد که افراد اندکی در ترکیه چنین عقیده‌ای دارند.
 
* عدم توانایی اسرائیل در حمایت از نظام پادشاهی اردن در صورت بروز ناآرامی داخلی در این کشور
 
در نهایت، رسیدن ناآرامی‌های سیاسی در سوریه (و به طور گسترده‌تر جهان عرب) به اردن موجب نگرانی شدید اسرائیل خواهد شد. این رژیم به شکل سنتی از «هاشمی‌ها» حمایت و تمایل خود را برای استفاده از زور در دفاع از وضعیت موجود ثابت کرده است؛ مثلاً در «سپتامبر سیاه» 1970. با این وجود، توانایی اسرائیل در حمایت از نظام پادشاهی این کشور به تهدیدات خارجی محدود می‌شود؛ هر چند حتی این حوزه نیز گزینه‌های اندک و بسیار محدودی را برای تغییر نتیجه به سود اسرائیل در اختیار این رژیم قرار می‌دهد.